Tussen check-out en check-in heb ik precies een uur ingepland. Waarom weet ik eigenlijk niet meer, maar nu is het te laat om het nog te veranderen zonder dat halve kalender omvalt. Vandaag hoop ik vooral dat gast A zich aan de check-outtijd houdt en gast B niet te vroeg voor de deur staat, want anders heeft uw nederige gastvrouw een probleem. Ik run mijn Airbnb als een soort generale repetitie voor Bed&Books, met het idee dat ik hier alvast onthaasten predik. Rust, een boek,

Het licht komt traag door het gordijn. Beneden zet iemand water op. Het geluid van een lepel tegen een kopje. Ze ligt nog in bed en slaat de bladzijde van haar boek om. Haar lichaam onder een verfrommeld laken. Haar hoofd in de wereld van het boek ‘Schoon’ geschreven door de Chileense schrijfster Alia Trabucco Zerán. De man in het verhaal is ook aan zijn dag begonnen: niet lui in bed, maar met een plan, met lijstjes, met doelen waarvan hij zelf is vergeten waarvoor hij ze zic

Wie denkt dat lezen een luie bezigheid is omdat je niet beweegt, kan er niet verder naast zitten. Want hoe lang houd jij het vol in een zittende houding met je boek op je schoot? Of liggend op je zij, met je boek rechtop? En dan ben je nét in balans... en moet je de pagina omslaan. Wie heeft bedacht dat lezen in een hangmat de ultieme vorm van luieren is? Met je armen die die zware pil vasthouden, precies steunend in een gat van het net van de hangmat? Om nog maar niet te spr

Elke bijzondere plek begint met een verhaal. Zo ook Bed&Books. Lang voordat er een huis was vol lezers, zelfgemaakte taarten en uitzicht op de archipel van Stockholm, was er een klein meisje dat van boeken hield. Enkele van mijn fijnste jeugdherinneringen ontstonden in boekhandels. Af en toe nam mijn vader me mee; hij glimlachte dan en zei slechts woorden: "Ga je gang." Ik verloor mezelf tussen de schappen totdat ik dat ene boek had gevonden dat absoluut mee naar huis moest.

Lezen doe je dan wel in je eentje, maar eenzaam is het allerminst. Voor mij betekent een goed boek dat ik me nooit alleen voel. Ik zie wat de hoofdpersoon ziet, terwijl ik met hem of haar door hetzelfde landschap wandel. Zo ploeter ik door modderige steegjes in het 19e-eeuwse Londen (‘Er stromen rivieren in de lucht’ van Elif Shafak) of loop ik over de kasseien van een piazza onder de Napolitaanse zon (‘Tussenjaren’ van Yannick Dangre). Toch zit je fysiek gewoon in je eentje