Bed&Books: hoofdstuk 1

Elke bijzondere plek begint met een verhaal. Zo ook Bed&Books.

Lang voordat er een huis was vol lezers, zelfgemaakte taarten en uitzicht op de archipel van Stockholm, was er een klein meisje dat van boeken hield.

Enkele van mijn fijnste jeugdherinneringen ontstonden in boekhandels. Af en toe nam mijn vader me mee; hij glimlachte dan en zei slechts woorden: "Ga je gang." Ik verloor mezelf tussen de schappen totdat ik dat ene boek had gevonden dat absoluut mee naar huis moest. Als ik terugkijk, besef ik wat een bijzonder geschenk die vrijheid was.

Maar liefde voor boeken en lezen alleen was niet genoeg om Bed&Books te creëren. Daarvoor moest ik eerst Zweden ontdekken.

Mijn verhuizing hierheen bracht me naar een rood houten huis op een plek die losstaat van de hectiek van alledag. De bomen kleuren met de seizoenen mee van diepgroen naar schitterend wit, het water is dichtbij en de stilte is duidelijk hoorbaar. Het is zo’n plek die je uitnodigt om het rustiger aan te doen, in een comfortabele stoel te ploffen en nog net even dat ene hoofdstuk te lezen.

Het laatste puzzelstukje viel op zijn plek toen ik Airbnb-gastvrouw werd. Ik ontdekte hoe leuk ik het vond om mensen in mijn huis te verwelkomen. Ik vond (en vind) het heerlijk om dit prachtige stukje van de wereld te delen, ervoor te zorgen dat gasten zich op hun gemak voelen en het kletsen over hun reizen en ervaringen.

Toen ontstond, heel geleidelijk, het idee voor Bed&Books. Het was geen grootse openbaring. Het nestelde zich simpelweg in mijn hoofd en werd, dag na dag, onmogelijk te negeren.

Ik besefte dat ik niet de enige kon zijn met een steeds groeiende stapel boeken die nog gelezen moesten worden. Dus waarom zou ik geen plek creëren waar de tijd vertraagt? Een plek waar elke pagina ruimte krijgt om te ademen. Een plek waar iemand eindelijk die roman kan uitlezen die al tijden op het nachtkastje ligt – of misschien wel een nieuwe favoriet kan ontdekken.

Ik bak Zweedse fika, bereid de maaltijden en zorg voor de rest. Het enige wat jij hoeft te doen, is je boek openslaan.

En als we aan het eind van de dag praten over de verhalen die we hebben gelezen, kan mijn dag niet meer stuk.