Tijd winnen door niets te doen

Het licht komt traag door het gordijn. Beneden zet iemand water op. Het geluid van een lepel tegen een kopje. Ze ligt nog in bed en slaat de bladzijde van haar boek om. Haar lichaam onder een verfrommeld laken. Haar hoofd in de wereld van het boek ‘Schoon’ geschreven door de Chileense schrijfster Alia Trabucco Zerán.

De man in het verhaal is ook aan zijn dag begonnen: niet lui in bed, maar met een plan, met lijstjes, met doelen waarvan hij zelf is vergeten waarvoor hij ze zichzelf gesteld had.

"(..) een man die rekent. Die elke minuut, elke peso, elke verovering bijhoudt. Die voor dag en dauw opstaat om nog net even te kunnen hardlopen, die zijn tanden poetst terwijl hij opruimt, zijn agenda bekijkt terwijl hij hardloopt en de krant leest terwijl hij eet. Het soort mensen dat zijn leven volgens een plan laat verlopen en precies weet waarmee zijn minuten en zijn uren zullen zijn gevuld. Want ook de minuten en de uren maken deel uit van dat plan."

Ze draait zich op haar andere zij. Het kussen is warm. Een bladzijde. Dan nog een. Het licht is intussen verschoven, een handbreedte over het laken.

De man rent. Hij kijkt op zijn horloge terwijl hij “ontspant." Hij denkt aan zijn agenda, aan de eerste afspraak van de dag. De volheid van zijn dag zou hem de adem benemen als hij zichzelf toestond er over na te denken. In plaats daarvan denkt hij aan de vinkjes die hij zal zetten die dag.

Ze kent de man die rent, de man die rekent. Ze kent hem maar al te goed. Hij zit ook in haar. Ook zij heeft haar lijstjes, die lijstjes waaraan telkens een taak wordt toegevoegd voordat ze het laatste vinkje kan zetten. Ook zij rent, niet in een bos of langs een strand, maar tussen kantoor en crèche en supermarkt.

Maar niet vandaag. Ze slaat haar boek dicht — niet omdat de tijd om is, maar omdat het genoeg is, voor nu. Ze slaat haar benen over de rand van het bed en ademt diep in. De geur van koffie is inmiddels koffie met een beetje kaneel geworden. Vandaag zijn de minuten en uren van haar.